Druk op "Enter" om naar de inhoud te gaan

Het land van de Massageten

[201] Nu ook dat volk door Kyros was bedwongen, wilde hij de Massageten aan zich onderwerpen.[1] Dat volk is, naar verluidt, groot en sterk en woont in het oosten, waar de zon opkomt, aan de overkant van de rivier Araxes, tegenover de Issedonen. Je hebt mensen die zeggen dat ook dat volk Skythisch is.

De rivier Araxes

[202] Van de Araxes wordt nu eens gezegd dat hij groter, dan weer dat hij kleiner is dan de Istros. In de rivier liggen naar verluidt vele eilanden zo groot als Lesbos. Daarop wonen mensen die in de zomer zich voeden met allerlei wortels die ze opgraven. Van vruchten die ze rijp uit de bomen halen, leggen ze een voorraad aan en leven daarvan in de winter.

Ze hebben nog meer bomen ontdekt die zulke vruchten voortbrengen dat ze, wanneer ze zich in groepen hebben verzameld en vuur hebben aangestoken, in een kring plaatsnemen en die vruchten op het vuur gooien. Als ze de brandlucht van de op het vuur gegooide vrucht opsnuiven, worden ze van de geur dronken, zoals de Grieken van de wijn. Wanneer meer vruchten op het vuur worden gegooid, neemt hun dronkenschap toe, totdat ze opstaan om te dansen en het op een zingen zetten.[2] Zo ziet hun leven er volgens zeggen uit.

De Araxes stroomt vanuit het gebied van de Matiënen, net als de Gyndes, die door Kyros in 360 kanalen is opgesplitst, en spuwt zijn water uit met 40 mondingen waarvan alle op één na uitkomen in moerassen en modderpoelen, waar volgens zeggen mensen wonen die zich voeden met rauwe vis en er een gewoonte van hebben gemaakt zich te kleden in zeehondenvellen.

De Kaspische Zee

Die ene monding van de Araxes komt met zuiver water uit op de Kaspische Zee. De Kaspische Zee is afgezonderd en staat niet in verbinding met de andere zee. Alle door de Grieken bevaren zeeën, de zogeheten Atlantis[3] voorbij de Zuilen[4] en de Rode Zee[5] blijken één en dezelfde zee te zijn.

[203] De Kaspische Zee is echter een andere zee en staat op zichzelf met een lengte van vijftien dagen varen bij gebruik van roeiriemen en een breedte van acht dagen varen, waar hij op z’n breedst is. Ten westen van die zee strekt zich de Kaukasos uit, in omvang en dimensie de grootste en hoogste van alle bergen. De Kaukasos is het woongebied van vele, uiteenlopende volksstammen, het merendeel waarvan leeft van in het wild voorkomende bomen.[6] Daaronder heb je volgens zeggen bomen die bijzondere bladeren geven die ze fijnwrijven en met water aanlengen om ermee figuren op hun kleding te schilderen. De figuren verbleken niet, maar slijten met de rest van de wol, alsof ze van begin af aan erin geweefd zijn.

De geslachtsdaad doen de mensen daar voor ieders ogen, precies zoals vee dat doet.

De Kaukasos

[204] Ten westen van die zogeheten Kaspische Zee vormt de Kaukasos een afscheiding, maar ten oosten ervan, waar de zon opkomt, wordt hij begrensd door een onafzienbaar wijde vlakte.[7] Verreweg het grootste deel van die vlakte nu is in handen van de Massageten, tegen wie Kyros van plan was met een leger op te trekken. Talrijk en gewichtig waren de drijfveren en motieven die hij had. Op de eerste plaats was daar zijn afkomst waardoor hij zich meer dan een mens voelde, op de tweede plaats het succes dat hij met zijn oorlogen had.[8] Welke richting hij ook maar insloeg om met een leger op te trekken, geen volk kon aan hem ontsnappen.


Aanbevolen literatuur

Het volk van de Massageten wordt besproken in de monografie van Ioannis Xydopoulos, Defining Identities in the Black Sea region: The case of the Massagetae in Greek literary sources, in: Einatia vol. 14 (2010), pp. 19–28.


[1] Blijkbaar gebruikt de schrijver dezelfde anonieme bron als eeuwen later Strabo (Geographica 1.86-7), die overigens wel Kyros’ strijd tegen dit volk noemt, maar niet zijn koningin Tomyris (zie hfdst. 205 e.v.).

[2] Ook de Skythen gebruiken op vergelijkbare wijze hallucinerende middelen (vgl. boek 4, hfdst. 75).

[3] Deze term wordt hier gebruikt voor de ‘Atlantische Zee’ (Oceaan) en het is de eerste keer in de Griekse literatuur; Plato zal de term gebruiken voor de verzonken beschaving ver vóór de tijd van de Grieken zelf (Timaios 24D-25D en Kritias 112E-121C).

[4] Kort gezegd voor de ‘Zuilen van Herakles’, Stèlai Herakleai (Gr. Στῆλαι Ἡρακλέαι), i.e. de Straat van Gibraltar.

[5] Benaming voor de Arabische Zee (vgl. hfdst. 180 en opm. 332).

[6] De Massageten kenden blijkbaar niet de praktijk van het telen van bomen en gewassen.

[7] Omschrijving van het steppengebied.

[8] De schrijver noemt de twee belangrijkste motieven die Kyros had.