(pagina 2 van 3)
[144] Toen de Perzen met Syloson op Samos waren gekomen, was er niemand die ertegen protesteerde. De aanhangers van Maiandrios en Maiandrios zelf verklaarden zich bereid tot een bestand en zeiden zich terug te trekken van het eiland. Otanes ging daarmee akkoord en sloot een bestand, waarop de belangrijkste Perzen zetels opstelden[6] en tegenover de burcht plaatsnamen.
Een beetje gek
[145] Alleenheerser Maiandrios had een broer die Charileos heette en een beetje gek was. Vanwege een of ander vergrijp hadden ze hem opgesloten in het riool.[7] Juist op dat moment ving hij iets op van wat ze aan het doen waren en gluurde vanuit het riool naar buiten. Toen hij de Perzen er op hun gemak zag zitten, zette hij het op een schreeuwen en liet telkens weten dat hij een gesprek met Maiandrios wilde.
Uit het riool
Maiandros hoorde hem en zorgde ervoor dat ze de man vrijlieten en bij hem brachten. Zodra hij was voorgeleid, ging hij schelden, maakte de ander voor rotte vis uit en probeerde hem ertoe over te halen de Perzen aan te vallen. Zo ongeveer luidden zijn woorden: “Je moet je diep schamen. Je hebt mij, je eigen broer die niets heeft misdaan wat gevangenschap rechtvaardigt in de boeien geslagen en het riool goed genoeg voor mij gevonden. Nu zie je dat de Perzen jou willen verdrijven en dakloos maken, maar je hebt niet de moed je op hen te wreken, hoewel het blijkbaar zo eenvoudig is hen te overmeesteren? Als je écht angst voor hen hebt gekregen, geef mij je huursoldaten en ik zal ze straffen voor hun komst hierheen. Verder wil ik je graag van het eiland zetten.”[8]
Geheime aftocht
[146] Dat waren de woorden van Charileos. Maiandrios accepteerde het voorstel, volgens mij niet omdat hij zó onverstandig was geworden om te denken dat zijn eigen leger dat van de Perzische koning zou overtreffen, maar eerder omdat hij het Syloson niet gunde de stad zonder slag of stoot en intact in handen te krijgen. Nu was het zijn bedoeling om door ergernis bij de Perzen te wekken de situatie voor de Samiërs zo zwak mogelijk te maken en ze zo uit te leveren. Hij besefte maar al te goed dat de Perzen bij tegenslag nóg verbitterder zouden zijn tegenover de Samiërs en hij wist dat er voor hemzelf een veilige uitweg van het eiland zou zijn, precies wanneer híj die wilde. Er was namelijk een geheime gang aangelegd vanuit de burcht naar de zee.[9]
Dood op voetenbankjes
Maiandrios zelf voer weg van Samos. Charileos bracht de huursoldaten onder de wapens en stuurde ze, na de poort te hebben opengezet, naar buiten op de Perzen af. Deze hadden zoiets niet verwacht en verkeerden in de veronderstelling dat alles was geregeld.[10] De huursoldaten stortten zich op de Perzen die eigen voetenbankjes hadden en de meest prominente waren,[11] en brachten die om het leven.
Zo gingen zij te werk, maar de rest van het Perzische leger bood assistentie. De huursoldaten werden teruggedrongen en lieten zich weer in de burcht insluiten.
[6] Verderop (zie hfdst. 146) is er sprake van hooggeplaatste Perzen die het ‘recht’ hadden op het gebruik van een eigen voetenbankje.
[7] Wschl. een onderaards gewelf in het paleis dat als gevangenis diende.
[8] In gevangenschap kon Charileos niet hebben meegekregen dat Maiandrios en zijn aanhangers al van plan waren de wijk te nemen.
[9] Misschien ging het om een ontsnappingsroute die door de architect(en) van Polykrates tijdens de bouw van zijn paleis was aangelegd.
[10] Er was immers een bestand gesloten en een afspraak gemaakt over vreedzame terugtrekking van Maiandrios en zijn aanhangers (zie hfdst. 144).
[11] Hooggeplaatste Perzen hadden blijkbaar het recht op een eigen voetenbankje om van hun paard of uit hun rijtuig te stappen, hier genoemd difros (Gr. δίφρος), maar het kan ook zijn dat de schrijver verwijst naar de zetels, thronoi (Gr. θρόνοι), genoemd in hfdst. 144; in latere tijd hadden ook hooggeplaatste Romeinen het recht op iets vergelijkbaars, de sella curulis, een eigen stoel voor bijzondere bijeenkomsten.