(pagina 3 van 3)
[147] Legeraanvoerder Otanes zag hoe groot het verlies was dat de Perzen hadden geleden en ‘vergat’ bewust de instructies die Dareios hem had meegegeven, toen hij hem eropuit stuurde, om geen Samiër te doden of tot slaaf te maken en het eiland ongeschonden aan Syloson terug te geven. Hij gaf echter het leger het bevel eenieder die ze te pakken zouden krijgen, mannen en kinderen, zonder onderscheid te doden. Een deel van het leger belegerde toen de burcht, een ander deel doodde eenieder die het tegenkwam zowel in als buiten de heiligdommen.[12]
Zilver en goud
[148] Maiandrios ontvluchtte Samos en voer weg naar Lakedaimon. Daar aangekomen bracht hij de bezittingen waarmee hij was vertrokken aan wal[13] en deed het volgende. Telkens wanneer hij zilveren en gouden drinkbekers uitpakte, spoelden zijn dienaren die schoon.[14] Wanneer hij dan in gesprek was met Kleomenes, zoon van Anaxandrides en koning van Sparta, bracht hij hem steeds naar zijn woning. Iedere keer dat Kleomenes de drinkbekers te zien kreeg, keek hij er vol bewondering naar en stond perplex. De ander nodigde hem steeds uit ervan mee te nemen zoveel als hij maar wilde.
Persona non grata
Na twee à drie keer aandringen van de kant van Maiandros, liet Kleomenes zich van zijn meest integere kant zien. Hij keurde het niet goed de dingen die hem werden aangeboden te ontvangen en toen hij begreep dat de man door geschenken aan andere burgers aan te bieden voor zich steun zou verwerven, stapte hij op de eforen af en verklaarde dat het voor Sparta beter was dat de gast uit Samos de Peloponnesos zou verlaten, opdat hijzelf noch enig ander Spartaan door hem zou worden bewogen tot een slechte daad.
Zij gaven daaraan gehoor en verklaarden Maiandros tot persona non grata.
Syloson aan de macht
[149] Samos werd door de Perzen schoongeveegd[15] en verlaten van mensen aan Syloson overgedragen. In een volgende fase echter heeft legeraanvoerder Otanes zelfs meegewerkt aan het herbevolken van het eiland, hiertoe gedreven door een droom en een kwaal waardoor hij een geslachtsziekte had opgelopen.
[12] Otanes negeerde hiermee het recht op asiel van wie een veilig heenkomen zocht in een tempel.
[13] Uit het vervolg blijkt dat Syloson z’n spullen naar Sparta liet overbrengen.
[14] Waar de Egyptenaren hiervan een dagelijkse gewoonte maakten (vgl. boek 2, hfdst. 37), was dit bij de Grieken blijkbaar niet gangbaar.
[15] De schrijver hanteert in de brontekst de metafoor van het ‘afvissen’, sageneuein (Gr. σαγηνεύειν), waarmee bedoeld wordt dat de plaatselijke bevolking tot slaaf werd gemaakt en afgevoerd (dezelfde metafoor valt te lezen in boek 6, hfdst. 31, waar de Egeïsche eilanden door de Perzen worden ontruimd).